بار دیگر ماه محرم همراه با تمامی شور و شعف از راه رسید .کاروان حسینی به دشت کربلا باامام (ع) وارد شد و با سر بریده بر بلندای نی از این دشت محنت افزا گذشت.پیشاپیش این کاروان طلیعه داران علم هایی از جنس خورشید بر دوش می کشیدند وخورشید خجالت زده بر این علم ها می نگریست و از دیدگان سرشک شرر میچکید. اما این کاروان سرانجام به مدینه رسید و پیام آن به تمام آزادگان عالم.شیعیان ندای عصر عاشورای "هل من ناصر ینصرنی "راشنیدند و علم یاری دین خدا و خونخواهی سید الشهدا را بر دوش گرفتند.افتخار شیعیان علمداری و پیشگامی در مبارزه با ستم است.
با توجه به مقدمه فوق مطلب امروز که به بررسی نقش تربیتی "علم"در فرهنگ دینی می پردازد،تقدیمتان می گردد.
استاد شهید مطهری(ره) در کتاب حماسه حسینی و تحریفات عاشورا، "علم "را عنصری وارداتی و غیر اصیل از سوی ارتودکسهای ارمنستان معرفی می نماید. البته رویکرد اساسی در اتخاذ چنین موضعی از سوی استاد شهید مطهری(ره) برخاسته از نگرش التقاط ستیز ایشان باید دانست. استاد شهید مطهری(ره) قهرمان مبارزه با تحریف و التقاط دینی بود وبا همین رویکرد هر چیز و لو اندکی در تضاد با گوهر اصیل دین و تشیع ناب بود بر نمی تافت و از ساحت دیانت می زدود.
در این نوشتار به دنبال پاسخگویی به این سوال هستیم که آیا کارکرد فرهنگی – تربیتی "علم" در میان مردم و در فرهنگ عامه تداعی کننده التفاط دینی هست یا خیر؟ برای پاسخ